Wat betekenen alle termen rond Amanita-paddenstoelen? Deze woordenlijst legt er 60 uit in gewone taal, van de volva en het algemeen velum aan de voet van de paddenstoel tot muscimol, iboteenzuur en de amatoxinen die de groene knolamaniet dodelijk maken. De woorden zijn per onderwerp gegroepeerd: de delen van de paddenstoel, de chemie, de soorten en hun dubbelgangers, bereiding en gebruik, en veiligheid. Elke uitleg is kort, en waar we een uitgebreidere gids hebben geschreven, linkt de term daarnaar. Lees je een veldgids, een labrapport of een productetiket en kom je een woord tegen dat je niet kent? Dan is dit de pagina om te raadplegen.
Amanita's herken je aan vrije witte plaatjes, een witte sporenafdruk en een algemeen velum dat een volva aan de steelvoet en vaak wratten op de hoed achterlaat. Veel soorten hebben ook een ring van een tweede, gedeeltelijk velum. De vliegenzwam (Amanita muscaria), de panteramaniet (Amanita pantherina) en de koningsvliegenzwam (Amanita regalis) horen bij sectie Amanita en bevatten iboteenzuur en muscimol, isoxazoolverbindingen die op glutamaat- en GABA-receptoren werken (Johnston 2014; Su 2026). Drogen zet een deel van het iboteenzuur door decarboxylering om in muscimol. De groene knolamaniet (Amanita phalloides) hoort bij een andere sectie en bevat amatoxinen, die de lever vernietigen en wereldwijd de meeste dodelijke paddenstoelvergiftigingen veroorzaken (Garcia 2015). Heeft iemand een wilde paddenstoel gegeten die niet met zekerheid is gedetermineerd, bel dan meteen een vergiftigingscentrum.
Deze woordenlijst is algemene informatie. Het is geen plukgids, en hij vertelt je niet dat een wilde paddenstoel veilig is om te eten. Verschillende Amanita's zijn dodelijk, en geen enkele mag je determineren aan de hand van een foto of één kenmerk.
Hoe is deze Amanita-woordenlijst ingedeeld?
Per onderwerp en niet strikt van A tot Z, omdat verwante termen naast elkaar logischer zijn. Volva, algemeen velum en wratten beschrijven één structuur in verschillende stadia, dus staan ze bij elkaar. Hetzelfde geldt voor iboteenzuur, muscimol en decarboxylering. Zoek je één woord, gebruik dan de zoekfunctie van je browser.
Wil je een volledige uitleg over hoe een Amanita in elkaar zit, lees dan onze gids over de anatomie van Amanita. Voor algemene etiketbegrippen bij supplementen, zoals bètaglucanen, extractverhoudingen en vruchtlichaam, zie onze woordenlijst voor paddenstoelsupplementen. Deze pagina richt zich op de woordenschat die specifiek is voor Amanita.
Wat betekenen de termen voor de anatomie van paddenstoelen?
Dit zijn de morfologische termen uit veldgidsen en determinatiesleutels. Bij Amanita zijn ze belangrijker dan bij bijna elk ander geslacht, omdat de kenmerken die een eetbare soort van een dodelijke scheiden vaak klein zijn, en soms onder de grond verborgen zitten.
De velums en wat ze achterlaten
- 1. Knop (ei). Het jonge stadium van een Amanita, wanneer de hele paddenstoel nog in het algemeen velum zit en eruitziet als een klein wit of gekleurd ei. Snijd je een ei in de lengte doormidden, dan zie je de omtrek van hoed en steel erin. Amanita-eieren worden gemakkelijk verward met stuifzwammen, en dat is een van de redenen waarom plukkers elke "stuifzwam" doorsnijden.
- 2. Algemeen velum (velum universale). Het buitenste vlies dat de hele knop omsluit. Als de paddenstoel uitgroeit, scheurt het en laat het resten achter op de hoed (wratten) en aan de voet (de volva). Het is het bepalende kenmerk van het geslacht.
- 3. Volva. De rest van het algemeen velum aan de voet van de steel. Bij de groene knolamaniet is het een losse, witte, zakvormige beurs. Bij de vliegenzwam valt hij uiteen in concentrische ringen of schubbige zones boven op een gezwollen knol. Omdat hij vaak onder de grond of het bladstrooisel zit, missen mensen die een paddenstoel op grondniveau afbreken hem volledig.
- 4. Wratten. Plekjes of vlokken algemeen velum die op de hoed achterblijven. De witte stippen op een rode vliegenzwam zijn wratten. Ze zitten niet vast: regen kan ze wegspoelen, en een kale vliegenzwam kan verrassend veel op andere soorten lijken.
- 5. Gedeeltelijk velum (velum partiale). Een tweede, dunner vlies dat van de hoedrand naar de steel loopt en de jonge plaatjes beschermt. Als de hoed opengaat, scheurt het los van de rand en blijft het aan de steel hangen.
- 6. Annulus (ring). Wat er van het gedeeltelijk velum aan de steel overblijft. De structuur is een nuttige aanwijzing: de parelamaniet heeft fijne groeven aan de bovenkant van zijn ring, terwijl de ring van de panteramaniet glad is. Ringen kunnen breekbaar zijn en met de leeftijd afvallen, dus een ontbrekende ring sluit een Amanita niet uit.
- 7. Manchet (rokje). Een informeel woord voor een grote, hangende ring, zoals de afhangende witte bij een volgroeide vliegenzwam.
Hoed, plaatjes en steel
- 8. Hoed (pileus). De bovenkant van de paddenstoel. Amanita-hoeden zijn eerst bolvormig en worden met de leeftijd vlakker. De kleur varieert binnen een soort, dus kleur alleen is nooit genoeg.
- 9. Gestreepte hoedrand. Fijne radiale lijnen of groeven langs de hoedrand, doordat de plaatjes door het dunne vlees heen schemeren. Vliegenzwam en panteramaniet hebben bij volwassenheid vaak een gestreepte rand. De groene knolamaniet meestal niet.
- 10. Plaatjes (lamellen). De dunne lamellen onder de hoed die sporen produceren. Amanita-plaatjes zijn normaal wit of witachtig, wat ze onderscheidt van de champignons met donkere plaatjes die mensen soms met jonge Amanita's verwarren.
- 11. Vrije plaatjes. Plaatjes die de steel niet raken. Kijk je goed, dan zie je een smalle opening waar de plaatjes ophouden. Bijna alle Amanita's hebben vrije of bijna vrije plaatjes.
- 12. Lamellulae. De korte plaatjes die aan de hoedrand beginnen maar de steel niet bereiken. De vorm aan het binneneinde (recht afgesneden of taps toelopend) is een technisch kenmerk in sommige Amanita-sleutels.
- 13. Steel (stipe). De stengel. Bij Amanita's heeft hij vaak een wollig of schubbig oppervlak en laat hij netjes los van de hoed.
- 14. Knol. Een verdikte steelvoet. Veel Amanita's hebben er een, met de volva eromheen of erbovenop.
- 15. Gerande knol. Een knol met een scherpe, omgerolde kraag waar de volva de steel raakt. Zo'n nette rand is een klassiek kenmerk van de panteramaniet. Onze gids over de panteramaniet laat zien hoe je hem bij het determineren gebruikt.
Sporen en determinatietests
- 16. Sporenafdruk. De afzetting die ontstaat als je een hoed een aantal uren met de plaatjes naar beneden op papier of glas legt. Amanita's laten een witte afdruk achter, wat veel dubbelgangers uitsluit maar de ene Amanita niet van de andere scheidt. Zie onze gids over sporenafdrukken en microscopie.
- 17. Melzers reagens. Een kleurstof op basis van jodium die mycologen onder de microscoop op sporen aanbrengen om te zien hoe ze reageren.
- 18. Amyloïd en inamyloïd. Sporen die in Melzers reagens blauwgrijs tot zwart kleuren, zijn amyloïd. Sporen die niet verkleuren, zijn inamyloïd. Sectie Amanita, met onder meer vliegenzwam en panteramaniet, heeft inamyloïde sporen, terwijl de sectie van de groene knolamaniet amyloïde sporen heeft. Het is een labtest, geen veldtest.
- 19. Vruchtlichaam. De zichtbare paddenstoel. Het grootste deel van het organisme zit ondergronds als een netwerk van draden, het mycelium, en het vruchtlichaam verschijnt alleen om sporen te verspreiden.
- 20. Mycorrhizavormend. Leeft samen met boomwortels en ruilt mineralen en water tegen suikers. De vliegenzwam gaat vooral samen met berk, den en spar, en daarom vind je hem zelden ver van die bomen. Ons artikel over de levenscyclus van Amanita gaat dieper in op deze relatie.
Wat betekenen de chemische termen bij Amanita?
Deze woorden kom je tegen in labrapporten, wetenschappelijke artikelen en productbeschrijvingen. Online worden sommige losjes gebruikt, dus de definities hieronder houden zich aan wat het onderzoek werkelijk zegt. Ons overzicht van de chemie van Amanita gaat verder.
- 21. Isoxazool. Een kleine vijfring met stikstof en zuurstof. Iboteenzuur en muscimol zijn allebei daarop gebouwd, en daarom heet Amanita-vergiftiging in medische artikelen soms "isoxazoolvergiftiging".
- 22. Muscimol. De belangrijkste kalmerende stof in de vliegenzwam en verwante soorten. Het bootst GABA na en werkt als een zeer selectieve agonist van GABA-A-receptoren (Johnston 2014). Het is geen goedgekeurd geneesmiddel. Lees meer in wat is muscimol.
- 23. Iboteenzuur. De voorloper van muscimol. Het werkt op NMDA- en metabotrope glutamaatreceptoren, die zenuwcellen prikkelen, en wordt in verband gebracht met misselijkheid en onrust (Günther 2026). De naam komt van ibotengutake, een Japanse verwant van de panteramaniet.
- 24. Decarboxylering. Het verlies van een carboxylgroep uit een molecuul. Als iboteenzuur decarboxyleert, wordt het muscimol. Warmte en drogen sturen de reactie aan, en zuurgraad zou vaak helpen, maar claims over "volledige" omzetting zijn zonder labgegevens per partij niet onderbouwd (Günther 2026). Zie onze gids over decarboxylering en pH.
- 25. IA/MUS-verhouding. De verhouding tussen iboteenzuur en muscimol in een monster. Een review uit 2026 stelt voor haar te gebruiken als aanvullende beschrijving, naast de absolute hoeveelheden, en niet als kwaliteitsscore op zich (Günther 2026).
- 26. Muscarine. De eerste stof die ooit uit de vliegenzwam werd geïsoleerd, en daar komt de naam vandaan. De vliegenzwam bevat er slechts sporen van, en het is niet verantwoordelijk voor de belangrijkste effecten. Muscarine werd aangetoond in acht soorten die binnen sectie Amanita een kleine subgroep vormen (Su 2026). Ons artikel over muscarine legt uit waarom de naam verwarring zaait.
- 27. Muscarinesyndroom (cholinerg syndroom). Zweten, speekselvloed, tranen en een trage hartslag door grote hoeveelheden muscarine. Het is typisch voor sommige vezelkoppen (Inocybe) en trechterzwammen (Clitocybe), niet voor de vliegenzwam.
- 28. Muscazon. Een kleine, met isoxazool verwante stof die in de vliegenzwam is gevonden en vermoedelijk uit iboteenzuur ontstaat. Hij komt in kleine hoeveelheden voor en geldt als veel minder actief dan muscimol.
- 29. GABA-A-receptor. Een chloridekanaal op zenuwcellen dat hun activiteit dempt wanneer het opengaat. Muscimol zet het rechtstreeks aan, terwijl alcohol en benzodiazepinen het sterker op GABA laten reageren. Door die overlap is combineren riskant.
- 30. Glutamaatreceptoren. De belangrijkste prikkelende receptoren in de hersenen. Iboteenzuur activeert ze, en daarom heeft het een stimulerend, soms onaangenaam effect.
- 31. ppm (parts per million). Een eenheid voor zeer lage concentraties; 1.000 ppm is 1 mg per gram. Een Japanse analyse vond 46 tot 1.052 ppm muscimol in vliegenzwamhoeden en ongeveer 1.554 tot 1.880 ppm in monsters van de panteramaniet (Tsujikawa 2006).
- 32. Biosynthetisch gencluster. Een groep genen die samen een stof aanmaken. Iboteenzuur en muscimol worden gemaakt via een cluster met de naam iboBGC, dat voorkomt in 21 soorten die samen één grote clade binnen sectie Amanita vormen (Su 2026).
Wat betekenen de termen voor soorten en taxonomie?
Volksnamen verschillen per land, dus wetenschappelijke namen en sectienamen zijn de veiligste manier om te weten welke paddenstoel bedoeld wordt. Op de hele site gebruiken we één vaste naam per soort.
- 33. Geslacht Amanita. Een groot geslacht van enkele honderden soorten, van gewilde eetbare paddenstoelen tot de dodelijkste die we kennen. Het geslacht omvat zowel de vliegenzwam als de groene knolamaniet.
- 34. Sectie Amanita. De subgroep van het geslacht met de vliegenzwam, de panteramaniet en de koningsvliegenzwam. De soorten hebben inamyloïde sporen, en veel ervan maken iboteenzuur en muscimol aan (Su 2026).
- 35. Sectie Phalloideae. De subgroep met de groene knolamaniet en de witte knolamanieten. Deze soorten produceren amatoxinen. Het is de sectie die je nooit met sectie Amanita wilt verwarren.
- 36. Amanita muscaria (vliegenzwam). De paddenstoel met de rode hoed en witte wratten. DNA-onderzoek laat zien dat wat wereldwijd Amanita muscaria heet, uiteenvalt in minstens drie genetisch verschillende groepen: Euraziatisch, Euraziatisch subalpien en Noord-Amerikaans (Oda 2004). Ons overzicht van de vliegenzwam behandelt biologie en geschiedenis.
- 37. Amanita pantherina (panteramaniet). Een soort met een bruine hoed, zuiverwitte wratten en een gerande knol. Hij bevat doorgaans meer muscimol dan de vliegenzwam, en vergiftigingen verlopen vaker ernstig (Tsujikawa 2006; Vendramin 2014).
- 38. Koningsvliegenzwam (Amanita regalis). Een noordelijke soort met een leverbruine hoed en gelige wratten, die vooral bij spar en berk groeit in Scandinavië, Finland en het Baltische gebied. Sommige auteurs zien hem als een variëteit van de vliegenzwam. Zijn chemie is nauwelijks gemeten. Zie de koningsvliegenzwam uitgelegd.
- 39. Amanita gemmata (narcisamaniet). Een lichtgele verwant van de panteramaniet. Zijn chemie wisselt sterk, en hij komt aan bod in onze vergelijking van panteramaniet en gemmata.
- 40. Amanita rubescens (parelamaniet). Een bruinroze Amanita waarvan het vlees roze tot rood kleurt waar het beschadigd is. In delen van Europa wordt hij gekookt gegeten, en hij is een klassieke dubbelganger van de panteramaniet. Zie onze gids parelamaniet of panteramaniet.
- 41. Amanita caesarea (keizersamaniet). Een gewilde eetbare paddenstoel in Zuid-Europa met een oranje hoed, gele plaatjes en een grote witte zakvormige volva. Een vliegenzwam waarvan de wratten zijn weggespoeld, kan er sterk op lijken, en dat is een van de klassieke verwisselingen.
- 42. Dubbelganger. Elke soort die met een andere kan worden verward. Bij Amanita's werkt dat in twee richtingen: eetbare paddenstoelen die voor giftige worden aangezien en, veel gevaarlijker, giftige die als eetbaar worden geplukt. Onze gids over dubbelgangers van de vliegenzwam noemt de belangrijkste.
- 43. Soortencomplex. Een groep nauw verwante soorten die bijna identiek ogen en ooit als één soort werden gezien. Zowel de vliegenzwam als de parelamaniet blijken bij DNA-onderzoek complexen te zijn.
Wat betekenen de termen voor bereiding en gebruik?
Deze termen beschrijven hoe Amanita wordt verwerkt en verkocht. Geen ervan vertelt je hoeveel werkzame stof een product bevat, omdat het natuurlijke gehalte per paddenstoel en per partij verschilt (Tsujikawa 2006; Günther 2026).
- 44. Vers of gedroogd. Verse hoeden bevatten meer iboteenzuur; drogen zet een deel ervan om in muscimol en concentreert alles door water te verwijderen. Daarom gedragen ze zich verschillend. Zie verse of gedroogde vliegenzwam.
- 45. Drogen. Vocht verwijderen met lage warmte, lucht of een droogapparaat, zodat de hoeden bewaard kunnen worden. Onze gids over het drogen van vliegenzwam vergelijkt de methoden.
- 46. Gedroogde hoeden. Hele of gesneden hoeden die na het drogen worden verkocht. Stelen worden meestal weggegooid of apart verkocht.
- 47. Klasse (grade). De sortering van gedroogde hoeden door een verkoper op grootte, uiterlijk en zuiverheid, zoals klasse A of klasse B. Klassen zijn geen branchenormen. Zie Amanita-klassen uitgelegd.
- 48. Poeder. Fijngemalen gedroogde hoeden. Makkelijker af te meten en te mengen, maar moeilijker met het oog te controleren.
- 49. Capsules. Poeder in afgemeten omhulsels. Onze Amanita muscaria-capsules bevatten elk 0,5 g gedroogde vliegenzwam, zodat het gewicht constant is, ook al varieert het stofgehalte van nature.
- 50. Thee. Een aftreksel van gedroogde hoeden in heet water. Iboteenzuur en muscimol lossen op in water, dus ze gaan gemakkelijk over in heet water.
- 51. Tinctuur. Een vloeibaar extract dat ontstaat door de paddenstoel in alcohol of een water-alcoholmengsel te laten trekken, gedoseerd in druppels. Zie onze gids voor vliegenzwamtinctuur of onze kant-en-klare Amanita muscaria-tinctuur.
- 52. Extract. Elk product waarbij stoffen met een oplosmiddel uit de paddenstoel worden gehaald en meestal worden geconcentreerd. Onze vergelijking van extractie met water of alcohol legt de verschillen uit.
- 53. Voorkoken. Koken in ruim water en het water daarna weggieten, een traditionele manier om vliegenzwam in enkele streken als voedsel te behandelen. Koken brengt het grootste deel van de wateroplosbare stoffen in het kookvocht.
- 54. Microdoseren. Kleine, regelmatige hoeveelheden innemen die onder duidelijke effecten moeten blijven. Er zijn geen gecontroleerde studies naar microdoseren met Amanita. Zie onze uitleg over microdoseren.
- 55. Begin en duur. Het begin is de tijd tot de effecten optreden; de duur is hoe lang ze aanhouden. Beide hangen af van de soort, bereiding, hoeveelheid en de persoon. Onze gids over begin en duur vat samen wat er wordt gemeld.
Welke veiligheidstermen moet je kennen?
Dit zijn de termen die het meest tellen. Het geslacht Amanita omvat zowel de paddenstoelen in deze winkel als de paddenstoelen die verantwoordelijk zijn voor de meeste sterfgevallen door paddenstoelvergiftiging, dus de woorden hieronder zijn het waard om goed te leren.
- 56. Amanita phalloides (groene knolamaniet). Een groenige tot olijfbruine Amanita met witte plaatjes, een ring en een witte zakvormige volva. Hij is dodelijk en betrokken bij het merendeel van de dodelijke paddenstoelvergiftigingen wereldwijd (Garcia 2015). Chemisch heeft hij niets gemeen met de vliegenzwam.
- 57. Amatoxinen. De dodelijke gifstoffen in de groene knolamaniet, de witte knolamanieten en enkele andere paddenstoelen. De bekendste, alfa-amanitine, blokkeert RNA-polymerase II, een enzym dat elke cel nodig heeft om eiwitten te maken; de lever is het belangrijkste doelwit, gevolgd door de nieren (Garcia 2015). Amatoxinen worden niet vernietigd door koken, drogen of invriezen. Er is geen betrouwbaar tegengif, en ernstige gevallen kunnen een levertransplantatie nodig hebben.
- 58. Witte knolamaniet (destroying angel). Een volksnaam voor zuiverwitte, amatoxine bevattende Amanita's zoals Amanita virosa in Europa en Amanita bisporigera en Amanita ocreata in Noord-Amerika. Ze zijn dodelijk en kunnen worden aangezien voor jonge weidechampignons of stuifzwammen.
- 59. Latentieperiode. De klachtenvrije periode na het eten van een amatoxinepaddenstoel, meestal 6 uur of langer, voordat braken en diarree beginnen. De klachten kunnen daarna een tijdje afnemen, een zogenaamd schijnherstel, terwijl de leverschade doorgaat. Late klachten zijn een waarschuwingsteken voor amatoxinen, geen geruststelling.
- 60. Vergiftigingscentrum. Een gespecialiseerde telefonische dienst die dag en nacht advies geeft bij vergiftiging. In de VS is het nummer 1-800-222-1222; elders bel je je nationale vergiftigingscentrum of alarmnummer. In een overzicht van een vergiftigingscentrum in Oregon van 34 innames van paddenstoelen met muscimol hadden vijf mensen een beademingsbuis nodig (Moss 2019). Bel ook als de persoon in orde lijkt, en bewaar eventuele resten van de paddenstoel.
Twee verwante termen zijn ook goed om te kennen. Isoxazoolvergiftiging, ook pantherina-muscariasyndroom genoemd, is vergiftiging door iboteenzuur en muscimol. Ze begint meestal binnen enkele uren en kan verwardheid, onrust, spiertrekkingen, diepe slaap of coma veroorzaken. Een Sloveens ziekenhuisonderzoek vond dat vergiftigingen met de panteramaniet vaker tot coma leidden, terwijl vergiftigingen met de vliegenzwam vaker verwardheid en onrust gaven (Vendramin 2014). Fallotoxinen zijn een tweede groep gifstoffen van de groene knolamaniet, maar ze worden slecht uit de darm opgenomen; de amatoxinen richten de schade aan.
Voor waarschuwingssignalen en eerste stappen lees je onze gidsen over symptomen van Amanita-vergiftiging en bijwerkingen en geneesmiddelinteracties. Productetiketten voegen nog een veiligheidskwestie toe: in een Amerikaans onderzoek bevatten gummies die als Amanita muscaria-extract werden verkocht geen aantoonbaar muscimol of iboteenzuur, maar wel psilocine (Correia 2025). Een term op een etiket is maar zo betrouwbaar als de tests erachter.
Veelgestelde vragen
Wat is een volva bij een paddenstoel?
Het is de rest van het algemeen velum rond de voet van de steel. Bij de groene knolamaniet is het een witte, zakvormige beurs; bij de vliegenzwam vormt hij ringen of schubbige zones op een knol. Graaf altijd de hele voet uit, want de volva zit vaak onder de grond.
Wat is het verschil tussen het algemeen en het gedeeltelijk velum?
Het algemeen velum omhult de hele jonge paddenstoel en laat wratten op de hoed en een volva aan de voet achter. Het gedeeltelijk velum bedekt alleen de plaatjes en laat een ring aan de steel achter. Een Amanita kan beide hebben, zoals de vliegenzwam.
Is muscimol hetzelfde als muscarine?
Nee. Muscimol is de belangrijkste werkzame stof in de vliegenzwam en werkt op GABA-A-receptoren. Muscarine is naar de vliegenzwam genoemd, maar komt er alleen in sporen in voor, en het werkt op een heel ander receptorsysteem.
Welke Amanita-termen wijzen op gevaar?
Amanita phalloides, groene knolamaniet, witte knolamaniet, amatoxinen, alfa-amanitine en sectie Phalloideae. Ze verwijzen allemaal naar paddenstoelen of gifstoffen die kunnen doden. Een witte zakvormige volva, witte plaatjes en een ring samen moet je altijd behandelen als een mogelijke groene knolamaniet.
Betekent een witte sporenafdruk dat een paddenstoel een Amanita is?
Nee. Veel niet-verwante paddenstoelen laten ook een witte afdruk achter. Het past bij Amanita, maar het bevestigt het geslacht niet, en het kan een vliegenzwam niet van een groene knolamaniet onderscheiden.
Gerelateerde artikelen
- Anatomie van Amanita: volva, ring, wratten en plaatjes
- Wat is muscimol?
- Iboteenzuur versus muscimol
- Dubbelgangers van de vliegenzwam
- Woordenlijst voor paddenstoelsupplementen
Bronnen
- Johnston GA. Muscimol as an ionotropic GABA receptor agonist. Neurochem Res. 2014;39(10):1942-7. PubMed 24473816
- Günther A, Bednarczyk-Cwynar B, Tomczyk M. Ibotenic Acid and Muscimol in Amanita muscaria: Chemistry, Sources of Variability, Analytical Determination, and Toxicological Significance. Molecules. 2026;31(18):3232. PubMed 42796518
- Su YT, He ZM, Yang YZ, Xu F, Lai MM, Yang ZL, et al. The distribution and evolution of muscarine and the ibotenic acid biosynthetic gene cluster within the genus Amanita section Amanita revealed by phylogenomics. IMA Fungus. 2026;17:e175874. PubMed 41551105
- Tsujikawa K, Mohri H, Kuwayama K, Miyaguchi H, Iwata Y, Gohda A, et al. Analysis of hallucinogenic constituents in Amanita mushrooms circulated in Japan. Forensic Sci Int. 2006;164(2-3):172-8. PubMed 16464551
- Oda T, Tanaka C, Tsuda M. Molecular phylogeny and biogeography of the widely distributed Amanita species, A. muscaria and A. pantherina. Mycol Res. 2004;108(Pt 8):885-96. PubMed 15449593
- Garcia J, Costa VM, Carvalho A, Baptista P, de Pinho PG, de Lourdes Bastos M, et al. Amanita phalloides poisoning: Mechanisms of toxicity and treatment. Food Chem Toxicol. 2015;86:41-55. PubMed 26375431
- Vendramin A, Brvar M. Amanita muscaria and Amanita pantherina poisoning: two syndromes. Toxicon. 2014;90:269-72. PubMed 25173077
- Moss MJ, Hendrickson RG. Toxicity of muscimol and ibotenic acid containing mushrooms reported to a regional poison control center from 2002-2016. Clin Toxicol (Phila). 2019;57(2):99-103. PubMed 30073844
- Correia MS, Gonzaga MJ, Temple C, Gerona RR. Quantitative analysis of recreational psychoactive mushroom gummies in Portland, Oregon. Clin Toxicol (Phila). 2025;63(4):261-266. PubMed 39977248

