Tabela dawkowania Amanita: muchomor czerwony, plamisty i królewski

Jak wypada porównanie dawkowania muchomora czerwonego (Amanita muscaria), muchomora plamistego (Amanita pantherina) i muchomora królewskiego? Wszystkie trzy zawierają kwas ibotenowy i muscymol, ale różnią się zmierzoną mocą, ilością dostępnych badań i tym, jak ostrożnie warto zaczynać. Ta tabela zestawia obok siebie ostrożne ilości początkowe z naszych stron produktów oraz to, co o każdym gatunku mówią analizy laboratoryjne i raporty o zatruciach. To materiał z zakresu redukcji szkód, a nie zachęta do przyjmowania któregokolwiek z nich.

Ta tabela jest przeznaczona wyłącznie dla dorosłych. Nie stosuj żadnego z tych grzybów, jeśli jesteś w ciąży, karmisz piersią, masz mniej niż 18 lat, przyjmujesz leki uspokajające lub psychiatryczne albo masz choroby serca, nerek lub napady drgawek. Nasza lista kontrolna bezpieczeństwa Amanity wymienia wszystkie środki ostrożności.

Tabela dawkowania Amanita w skrócie

	Muchomor czerwony	Muchomor plamisty	Muchomor królewski (Amanita regalis)
Ostrożna ilość początkowa (suszona)	0,1–0,2 g	0,1 g lub mniej (0,1–0,2 g jako górna granica)	0,1–0,2 g
Odczekaj przed zmianą ilości	Kilka dni	Co najmniej 24 godziny po jednej dawce; dni przed każdym zwiększeniem	Cały tydzień
Zmierzony muscymol w kapeluszach	46–1052 ppm (5 kapeluszy)	1554–1880 ppm (2 kapelusze)	Nie opublikowano
Muscymol w 0,1 g kapelusza	Około 0,005–0,1 mg	Około 0,16–0,19 mg	Nieznany
Wielkość naszych kapsułek	0,5 g	0,5 g	0,5 g
Czy jedna kapsułka to pierwsza ilość?	Nie	Nie	Nie
Typowy początek działania	Od 30 minut do 2 godzin	Od 30 do 90 minut	1–2 godziny w opisach przypadków
Główna podstawa badań	Analizy laboratoryjne, serie zatruć	Analizy laboratoryjne, serie zatruć	Jeden opis przypadku z 1979 roku

Dane o muscymolu pochodzą z Tsujikawa 2006 i zostały przeliczone według zależności 1000 ppm = 1 mg na gram. Opisują garść kapeluszy, a nie każdy grzyb danego gatunku. Ilości początkowe pochodzą z naszych stron produktów.

Dlaczego ilość początkowa jest taka sama, skoro gatunki się różnią?

Ponieważ nikt nie zmierzył bezpiecznej dawki dla żadnego z nich. Zakres 0,1–0,2 g to ostrożna umowa stosowana w środowiskach redukcji szkód i przyjęta dla każdego gatunku. Różni się to, jak ściśle należy trzymać się dolnej granicy tego zakresu i jak długo czekać.

Większym problemem jest zmienność w obrębie jednego gatunku. We wspomnianej japońskiej analizie muscymol w pięciu kapeluszach muchomora czerwonego wahał się od 46 do 1052 ppm, czyli ponad dwudziestokrotnie (Tsujikawa 2006). Badanie chińskich gatunków Amanita wykazało w testowanych gatunkach muscymol od prawie zera do 5,87 g na kilogram suchej masy (Su 2023). Pora roku, miejsce, użyta część grzyba i sposób suszenia przesuwają wszystkie wartości. Nasz artykuł o czynnikach wpływających na moc muchomora czerwonego wyjaśnia dlaczego.

Dlatego ważenie jest ważniejsze niż dokładna liczba. Waga z dokładnością do 0,01 g, taka jak nasza waga łyżkowa, pozwala zacząć nisko i zmieniać ilość małymi krokami.

Muchomor czerwony: punkt odniesienia

Muchomor czerwony jest najlepiej zbadany z trzech i stanowi zwykły punkt odniesienia. Zawiera, w stosunku do muscymolu, więcej pobudzającego kwasu ibotenowego niż muchomor plamisty. W serii przypadków słoweńskiego ośrodka toksykologicznego osoby zatrute muchomorem czerwonym częściej były splątane i pobudzone, a osoby zatrute muchomorem plamistym częściej zapadały w śpiączkę (Vendramin 2014).

Suszone kapelusze lub proszek: zacznij od 0,1–0,2 g, najlepiej rano, i trzymaj się tej ilości przez kilka dni, zanim cokolwiek zmienisz. Nasz poradnik, jak zacząć przyjmować Amanitę, przedstawia plan krok po kroku.

Kapsułki: nasze kapsułki z muchomorem czerwonym zawierają po 0,5 g. To wygodne, gdy już wiesz, jak reagujesz, ale za dużo na pierwszą próbę.

Nalewka: strona naszej nalewki z muchomora czerwonego zaleca zaczynać od 5–10 kropli w wodzie raz dziennie. Nasz artykuł o stosowaniu nalewki z Amanity omawia dawkowanie w kroplach.

Suszenie i ogrzewanie przekształcają część kwasu ibotenowego w muscymol, co zmienia odczuwanie danej ilości. Nasz artykuł kwas ibotenowy a muscymol wyjaśnia różnicę.

Muchomor plamisty: zacznij niżej, czekaj dłużej

Muchomor plamisty to gatunek, który należy traktować z największym respektem. Dwa kapelusze przebadane w Japonii zawierały więcej muscymolu niż którykolwiek kapelusz muchomora czerwonego, 1554–1880 ppm (Tsujikawa 2006). W przeglądzie 15 lat przypadków ośrodka toksykologicznego spożycie muchomora plamistego dawało więcej objawów niż muchomora czerwonego: objawy żołądkowe u 80% wobec 35%, depresja ośrodkowego układu nerwowego u 70% wobec 35% (Moss 2019).

Ilość początkowa: strona naszych kapsułek z muchomorem plamistym mówi, że początkujący powinni zacząć od 0,1–0,2 g i odczekać pełne 24 godziny przed oceną reakcji. Wiele źródeł z zakresu redukcji szkód schodzi niżej, do około 0,05–0,1 g. Biorąc pod uwagę zmierzoną moc, rozpoczęcie od dolnej granicy tego zakresu jest bezpieczniejszym wyborem.

Kapsułki: każda zawiera 0,5 g, czyli kilkakrotność zakresu początkowego. Przy pierwszych próbach używaj proszku i wagi.

Nasze poradniki o mocy i ryzyku muchomora plamistego oraz o objawach przedawkowania muchomora plamistego wyjaśniają, na co zwracać uwagę.

Muchomor królewski: niewiadoma

Muchomor królewski (Amanita regalis) jest najsłabiej zbadany z trzech. Żadne opublikowane badanie nie zmierzyło w nim zawartości kwasu ibotenowego ani muscymolu. Indeksowana literatura kliniczna ogranicza się do jednego doniesienia z 1979 roku o trzech osobach w Finlandii, które zjadły go przez pomyłkę, sądząc, że to jadalna czubajka (Elonen 1979). Wszystkie trzy miały nudności i silne wymioty. Dwie były splątane lub miały omamy, a także obfity ślinotok lub poty. Wszystkie wyzdrowiały w ciągu 24 godzin.

Ilość początkowa: nasza strona z kapeluszami muchomora królewskiego podaje 0,1–0,2 g rano, utrzymywane przez cały tydzień przed jakąkolwiek zmianą. Wobec braku pomiarów rozsądnie jest założyć, że gram jest co najmniej tak silny jak muchomor czerwony, możliwe, że silniejszy.

Kapsułki: nasze kapsułki z muchomorem królewskim zawierają po 0,5 g. Dla tego gatunku to znaczna ilość, a nie początkowa.

Nasz przewodnik po dawkowaniu muchomora królewskiego wyjaśnia, skąd bierze się wartość 0,1–0,2 g i dlaczego nie jest to zmierzona dawka.

Czy można zastąpić jeden gatunek innym gram za gram?

Nie. Jeśli jesteś przyzwyczajony do określonej ilości muchomora czerwonego, nie bierz takiej samej wagi muchomora plamistego. Zmierzone wartości muscymolu sugerują, że muchomor plamisty może być kilkakrotnie silniejszy w przeliczeniu na wagę. Muchomor królewski nie został zmierzony. Zmieniając gatunek, wróć do dolnej granicy zakresu początkowego i zwiększaj ilość od nowa, jak początkujący.

Mieszanie gatunków w jednej dawce jeszcze bardziej utrudnia ustalenie, co przyjąłeś. Nasze porównania muchomor plamisty a czerwony i muchomor królewski a czerwony szczegółowo omawiają różnice.

Jakie zasady dotyczą wszystkich trzech?

• Waż każdą ilość. Łyżeczki i „mały kawałek” są zbyt nieprecyzyjne.
• Używaj kapeluszy, nie trzonów. Trzony zawierają znacznie mniej substancji czynnych niż kapelusze (Tsujikawa 2006), więc ich domieszka sprawia, że moc jest mniej przewidywalna.
• Zmieniaj jedną rzecz naraz. Ta sama ilość, ta sama pora dnia, ten sam sposób przygotowania, dopóki nie wiesz, jak reagujesz.
• Nigdy nie łącz z alkoholem ani lekami uspokajającymi. Działają na te same receptory w mózgu.
• Nie przyjmuj kolejnej dawki tego samego dnia tylko dlatego, że nic nie czujesz. Początek działania może nastąpić nawet po dwóch godzinach.
• Miej przy sobie kogoś za pierwszym razem i za każdym razem, gdy zmieniasz ilość.

Kiedy przerwać i szukać pomocy?

Przerwij i szukaj pomocy medycznej w razie silnych wymiotów, splątania, nieoczekiwanych omamów, obfitych potów lub ślinienia się, wolnego tętna, niezwykłej senności lub trudności z obudzeniem się. Senną osobę ułóż na boku i zachowaj opakowanie dla zespołu medycznego.

Najczęściej zadawane pytania

Która Amanita jest najsilniejsza?

Spośród zmierzonych próbek najwięcej muscymolu na gram zawierał muchomor plamisty, a zatrucia nim częściej miały ciężki przebieg. Muchomor królewski nigdy nie był mierzony, więc nikt nie wie, gdzie się plasuje.

Czy 0,5 g Amanity to mikrodawka?

Nie przy pierwszej próbie z którymkolwiek z tych trzech gatunków. Nasze strony produktów podają 0,1–0,2 g jako ostrożną ilość początkową, a dla muchomora plamistego mniej.

Jak długo czekać przed zwiększeniem ilości?

Kilka dni przy muchomorze czerwonym, co najmniej dobę po jednej dawce muchomora plamistego i dni przed każdym zwiększeniem, a przy muchomorze królewskim cały tydzień.

Czy kapsułki i proszek mają tę samą moc?

Nasze kapsułki zawierają ten sam suszony, zmielony surowiec co proszek, po 0,5 g w kapsułce. Różnica polega na tym, że proszek pozwala odważyć mniejsze ilości.

Dlaczego nie podajecie w tej tabeli wyższych dawek?

Ponieważ zmienność w obrębie każdego gatunku jest duża, a żadna dawka nie została sprawdzona pod kątem bezpieczeństwa. Ostrożny punkt wyjścia to jedyna liczba, którą możemy odpowiedzialnie podać.

Powiązane artykuły

• Przewodnik po dawkowaniu muchomora królewskiego
• Moc i ryzyko muchomora plamistego
• Jak zacząć przyjmować Amanitę
• Czynniki wpływające na moc muchomora czerwonego
• Muchomor plamisty a czerwony

Źródła

1. Tsujikawa K, Mohri H, Kuwayama K, et al. Analysis of hallucinogenic constituents in Amanita mushrooms circulated in Japan. Forensic Sci Int. 2006;164(2-3):172-178. PubMed 16464551
2. Su YT, Liu J, Yang DN, Cai Q, Yang ZL, Chen ZH. Determination of ibotenic acid and muscimol in species of the genus Amanita section Amanita from China. Toxicon. 2023;233:107257. PubMed 37611670
3. Moss MJ, Hendrickson RG. Toxicity of muscimol and ibotenic acid containing mushrooms reported to a regional poison control center from 2002-2016. Clin Toxicol (Phila). 2019;57(2):99-103. PubMed 30073844
4. Vendramin A, Brvar M. Amanita muscaria and Amanita pantherina poisoning: two syndromes. Toxicon. 2014;90:269-272. PubMed 25173077
5. Elonen E, Tarssanen L, Härkönen M. Poisoning with brown fly agaric, Amanita regalis. Acta Med Scand. 1979;205(1-2):121-123. PubMed 760400