Przejdź do treści
Jak zrobić herbatę z grzybów: gotowanie, ilości i różnice między gatunkami
Jak zrobić herbatę z grzybów: gotowanie, ilości i różnice między gatunkami

Jak zrobić herbatę z grzybów: gotowanie, ilości i różnice między gatunkami

Opublikowano:8 min czytaniaReishiBłyskoporek podkorowyWrośniak różnobarwnymuchomor czerwony

Jak zrobić herbatę z grzybów? Twardych, zdrewniałych grzybów, takich jak Reishi, Błyskoporek podkorowy (czaga) i Wrośniak różnobarwny, nie parzy się jak torebki herbaty. Gotuje się je na małym ogniu. Włóż suszony grzyb do wody, pozwól mu delikatnie pyrkać od 30 minut do kilku godzin, przecedź i wypij płyn. Proszek można po prostu wymieszać z gorącą wodą. Metoda różni się jednak w zależności od gatunku, a muchomor czerwony to zupełnie inny przypadek: jego substancje czynne szybko przechodzą do wody, więc herbata raczej je zagęszcza, niż rozcieńcza.

Większość herbat z grzybów funkcjonalnych to odwary: suszony grzyb gotowany na małym ogniu w wodzie przez 30–120 minut, a potem przecedzony. Gorąca woda wyciąga części rozpuszczalne w wodzie, głównie polisacharydy, takie jak beta-glukany, oraz związki fenolowe. Znacznie słabiej wyciąga gorzkie triterpeny z Reishi, które lepiej ekstrahuje etanol (Tang 2016). Używaj około 2–5 g suszonego grzyba na kubek, gotuj na małym ogniu zamiast mocno, a zdrewniałe kawałki użyj ponownie raz lub dwa razy. Błyskoporek podkorowy zawiera bardzo dużo szczawianów, więc ogranicz herbatę z czagi do jednej lub dwóch filiżanek dziennie. Herbata z muchomora czerwonego nie jest herbatą wellness i rządzi się własnymi zasadami.

To artykuł przeglądowy do naszych poradników herbacianych dla poszczególnych gatunków. Opisuje ogólną metodę, które grzyby nadają się na herbatę i gdzie każdy gatunek wymaga własnego podejścia. Jeśli dopiero wybierasz formę, nasze porównanie nalewek, kapsułek i proszku z grzybów zestawia herbatę z alternatywami.

Co gorąca woda naprawdę wyciąga z grzyba?

Ściany komórkowe grzybów zbudowane są z chityny, wytrzymałego włókna, które jelita słabo rozkładają. Dlatego zjedzenie kawałka suszonego Reishi daje bardzo niewiele. Gorąca woda pomaga uwolnić to, co jest zamknięte w środku, a najlepiej wyciąga dwie grupy: polisacharydy i związki fenolowe.

Do polisacharydów należą beta-glukany, na których skupia się większość badań nad grzybami funkcjonalnymi. To duże, rozpuszczalne w wodzie cukry, a długie gotowanie jest tradycyjnym sposobem ich wydobycia. Na przykład PSK i PSP z Wrośniaka różnobarwnego to ekstrakty wodne na gorąco. Nasz poradnik o wrośniaku różnobarwnym jako herbacie lub ekstrakcie wyjaśnia, dlaczego ten gatunek nadaje się do długiego gotowania.

Triterpeny to inna historia. To gorzkie substancje w Reishi, takie jak kwasy ganodermowe. Słabo rozpuszczają się w wodzie. W porównaniu ekstraktów czerwonego i fioletowego lingzhi 70% ekstrakt etanolowy z Reishi zawierał najwięcej kwasów ganodermowych, a ekstrakty wodne więcej fenoli (Tang 2016). Badanie Błyskoporka podkorowego wykazało ten sam podział: ekstrakty wodne i etanolowe zachowywały się w testach laboratoryjnych inaczej, bo zawierały różne związki (Hu 2009).

Kubek herbaty z Reishi to więc nie to samo co nalewka z Reishi. Jest bogatszy w polisacharydy i uboższy w triterpeny. Żadna z form nie jest ogólnie „lepsza”. To po prostu różne ekstrakty.

Jak przygotować podstawowy odwar z grzybów?

Metoda sprawdza się w przypadku większości zdrewniałych lub skórzastych grzybów. Oto prosta wersja:

  • Odważ. Używaj około 2–5 g suszonego grzyba na kubek gotowej herbaty. Waga kuchenna z dokładnością do 0,1 g to ułatwia.
  • Połam. Mniejsze kawałki mają większą powierzchnię. Połam plastry lub kawałki na fragmenty wielkości paznokcia.
  • Dodaj wodę. Licz około 500 ml wody na każdy kubek, który chcesz uzyskać, bo część odparuje.
  • Gotuj delikatnie. Doprowadź do wrzenia, a potem zmniejsz ogień, aż woda ledwo będzie bulgotać. Przykryj pokrywką, lekko uchyloną.
  • Daj czas. Gotuj co najmniej 30 minut. W przypadku Reishi i Wrośniaka różnobarwnego typowa jest godzina lub dwie.
  • Przecedź i pij. Przelej przez drobne sitko lub filtr do kawy. Pij na ciepło lub przechowuj w lodówce.

Dlaczego gotować delikatnie, a nie mocno? Silne wrzenie szybko odparowuje wodę, przypala dno garnka i nadaje ostry smak. Delikatne gotowanie daje wodzie czas na wniknięcie w kawałki. Łatwiej też zostawić je bez nadzoru.

Dobrze sprawdza się też wolnowar. Ustaw go na najniższą moc z grzybem i wodą i zostaw na cztery do ośmiu godzin. To domowa wersja najbliższa długiemu tradycyjnemu odwarowi.

Czy kawałki grzyba można użyć ponownie?

Tak, w przypadku gatunków zdrewniałych. Plastry Reishi, kawałki czagi i fragmenty Wrośniaka różnobarwnego zwykle można gotować dwa lub trzy razy. Każdy odwar wychodzi nieco jaśniejszy w kolorze i smaku, co pokazuje, że zostało mniej do wyciągnięcia. Gdy woda pozostaje blada po pełnym gotowaniu, wyrzuć kawałki.

Niektórzy łączą odwary. Gotują kawałki raz, odlewają płyn, gotują je ponownie w świeżej wodzie, a potem mieszają obie porcje. Daje to bardziej wyrównany efekt niż mocna pierwsza i słaba trzecia filiżanka.

Nie używaj w ten sposób ponownie miękkich grzybów, takich jak shiitake czy soplówka jeżowata. Szybko rozpadają się w wodzie i lepiej je zjeść po ugotowaniu. Nasz poradnik stosowania soplówki jeżowatej opisuje lepsze formy.

Które grzyby nadają się na herbatę?

Każdy gatunek zachowuje się w wodzie inaczej. Krótki przegląd:

  • Reishi: bardzo gorzki i zdrewniały, najlepszy po godzinie lub dwóch gotowania. Pasuje do imbiru, cynamonu lub korzenia lukrecji. Ilości znajdziesz w naszym przewodniku po dawkowaniu Reishi.
  • Błyskoporek podkorowy: ciemny, ziemisty, prawie jak kawa, z lekką nutą wanilii. Gotuj kawałki 30–60 minut. Nasz poradnik, jak przygotować herbatę z czagi, szczegółowo omawia parzenie i ponowne użycie.
  • Wrośniak różnobarwny: łagodny i lekko ziemisty. Gotuj co najmniej 45 minut.
  • Maitake i shiitake: wyraziste, podobne do bulionu. Lepiej sprawdzają się jako baza zupy niż jako słodka herbata. Zobacz Maitake jako herbata, ekstrakt czy kapsułki.
  • Maczużnik bojowy (cordyceps): łagodny i lekko słodkawy. Owocnikom wystarczy 20–30 minut.
  • Soplówka jeżowata: łagodna, ale miękka. Proszek w gorącej wodzie lub gotowanie potraw pasuje do niej lepiej niż długi odwar.

Gatunki można też łączyć. Mieszanka Reishi i Błyskoporka podkorowego jest popularna, a imbir pomaga złagodzić gorycz. Zachowaj z każdego gatunku taką ilość, jakiej użyłbyś osobno, zamiast podwajać całość.

Czy herbata z proszku jest tak dobra jak odwar?

Jest inna. Wymieszanie proszku grzybowego z gorącą wodą jest szybkie, ale wypijasz cały proszek razem z chityną. Nic nie jest odfiltrowane i nie było długiej ekstrakcji. Część polisacharydów się rozpuszcza, ale dużo materiału po prostu osiada na dnie kubka.

Proszek z ekstraktu to jeszcze coś innego. Proszki ekstraktowe przeszły już ekstrakcję gorącą wodą, etanolem lub obiema metodami, a potem zostały wysuszone. Lepiej się rozpuszczają i są bardziej skoncentrowane na gram. Etykiety bardzo się jednak różnią. Analiza firmy Megazyme wykazała, że wiele produktów z grzybni zawiera duże ilości skrobi, mierzonej jako alfa-glukan, co nie jest tym samym co grzybowy beta-glukan (McCleary 2016). Szukaj na etykiecie beta-glukanu, a nie tylko „polisacharydów”.

W przypadku proszków, takich jak nasz proszek z Reishi, prostym sposobem jest gotowanie pół łyżeczki w małym garnku wody przez 10–20 minut, a potem przecedzenie lub wypicie tak, jak jest. Tak niemal bez wysiłku zbliżysz się do odwaru.

Dlaczego herbata z czagi jest inna?

Z powodu szczawianów. Błyskoporek podkorowy to jedno z najbogatszych znanych źródeł szczawianów w diecie. W koreańskim opisie przypadku u mężczyzny po latach przyjmowania proszku z czagi rozwinęła się schyłkowa niewydolność nerek, a pozostała czaga zawierała 14,2 g szczawianów na 100 g (Lee 2020). Znane są też inne podobne przypadki.

Chodziło o duże, długotrwałe ilości. Jedna lub dwie filiżanki herbaty z czagi dziennie to znacznie mniej. Mimo to czaga nie jest herbatą do picia dzbankami przez cały dzień. Osoby z chorobą nerek lub kamicą nerkową w wywiadzie powinny jej unikać. Nasz artykuł o grzybach, szczawianach i zdrowiu nerek wyjaśnia ryzyko.

A co z herbatą z muchomora czerwonego?

Herbata z muchomora czerwonego nie jest napojem wellness i wymaga własnych zasad. Substancje muchomora czerwonego, kwas ibotenowy i muscymol, łatwo rozpuszczają się w wodzie. Japońskie badanie bezpieczeństwa żywności wykazało, że gotowanie lub moczenie muchomora szybko uwalniało większość z nich do płynu (Tsunoda 1993). Herbata zawiera więc substancje czynne. Nie zostają na sitku.

To samo badanie wykazało większą przemianę kwasu ibotenowego w muscymol w środowisku kwaśnym. Dlatego niektóre przepisy dodają sok z cytryny. Zmienia to chemię, ale nie osłabia herbaty.

Dlatego nigdy nie stosuj ogólnej metody opisanej wyżej do muchomora. Waż starannie, korzystaj z poradnika dla konkretnego gatunku i oznacz pozostałą herbatę, aby nikt nie wypił jej przez pomyłkę. W przypadku muchomora czerwonego zacznij od naszego poradnika, jak stosować muchomora czerwonego. W przypadku muchomora plamistego najpierw przeczytaj przygotowanie herbaty z muchomora plamistego. Dla tego gatunku nie podajemy dawki.

Jak długo można przechowywać herbatę z grzybów?

Traktuj ją jak domowy bulion. Przecedzona herbata z grzybów wytrzymuje około dwóch do trzech dni w zamkniętym słoiku w lodówce. Podgrzewaj ją delikatnie w garnku. Jeśli pachnie kwaśno, nietypowo mętnieje lub pleśnieje, wyrzuć ją.

Na dłużej możesz ją zamrozić. Foremki do lodu są wygodne, bo gdy masz ochotę na filiżankę, wystarczy wrzucić kostkę lub dwie do gorącej wody. Suszone kawałki grzybów przechowuj do użycia w szczelnym słoiku, z dala od światła i wilgoci. Nasz poradnik o trwałości suplementów grzybowych omawia przechowywanie suszonych form.

Najczęściej zadawane pytania

Jak długo gotować herbatę z grzybów?

Co najmniej 30 minut w przypadku gatunków zdrewniałych, takich jak Reishi, Błyskoporek podkorowy i Wrośniak różnobarwny. Godzina lub dwie to norma, a wolnowar może pracować kilka godzin. Krótkie parzenie przez pięć minut wyciąga tylko niewielką część tego, co długie gotowanie.

Czy mogę dodać herbatę z grzybów do kawy lub innych napojów?

Tak. Mocny odwar można mieszać z kawą, kakao, bulionem lub koktajlami. To łatwy sposób na ukrycie goryczy Reishi. Pilnuj, ile grzybów używasz łącznie.

Czy gotowanie niszczy korzyści z grzybów?

Nie. Gorąca woda to tradycyjny sposób wydobywania polisacharydów z grzybów i tak też powstaje wiele komercyjnych ekstraktów. Bardzo długie i mocne gotowanie może zmienić niektóre związki, ale delikatne gotowanie to standardowa metoda.

Czy herbata z grzybów jest lepsza od kapsułek?

Niekoniecznie. Herbata to ekstrakt wodny, bogaty w polisacharydy. Kapsułki mogą zawierać cały proszek lub skoncentrowany ekstrakt. Dobra kapsułka z ekstraktem może dostarczyć więcej niż słaba domowa herbata. Wybierz to, czego naprawdę będziesz używać każdego dnia.

Czy można zrobić herbatę ze świeżych grzybów?

Można, ale potrzeba ich więcej, bo świeże grzyby to głównie woda. Około dziesięciokrotność suchej masy to przybliżona reguła. Świeże miękkie grzyby zazwyczaj lepiej ugotować i zjeść.

Powiązane artykuły

Źródła

  1. Tang X, Cai W, Xu B. Comparison of the chemical profiles and antioxidant and antidiabetic activities of extracts from two Ganoderma species (Agaricomycetes). Int J Med Mushrooms. 2016;18(7):609-620. PubMed 27649729
  2. Hu H, Zhang Z, Lei Z, Yang Y, Sugiura N. Comparative study of antioxidant activity and antiproliferative effect of hot water and ethanol extracts from the mushroom Inonotus obliquus. J Biosci Bioeng. 2009;107(1):42-48. PubMed 19147108
  3. McCleary BV, Draga A. Measurement of β-glucan in mushrooms and mycelial products. J AOAC Int. 2016;99(2):364-373. PubMed 26957216
  4. Lee S, Lee HY, Park Y, et al. Development of end stage renal disease after long-term ingestion of Chaga mushroom: case report and review of literature. J Korean Med Sci. 2020;35(19):e122. PubMed 32419395
  5. Tsunoda K, Inoue N, Aoyagi Y, Sugahara T. Change in ibotenic acid and muscimol contents in Amanita muscaria during drying, storing or cooking. J Food Hyg Soc Jpn. 1993;34(2):153-160. doi:10.3358/shokueishi.34.153